یکی از دلایلی که عده ای از کارشناسان، توریسم را یک"صنعت" می نامند این است که موفقیت آن، در گرو فعالیت واحدهای مختلفی است. واحدهای حمل و نقلی، مترجمین و راهنماهای تور، مسئولین ساختمان های باستانی، تولیدکنندگان و فروشندگان صنایع دستی و... از جمله واحدهایی هستند که در صنعت توریسم فعال می شوند. واحدهایی که هرکدام با انجام کار خود درحقیقت، بخشی از کلیت کار نهایی را انجام می دهند. تمامی این فرآیندها نیز با نظم خاصی انجام می شود، نظمی که بیشتر در صنعت و فرآیند تولید کارخانه ای دیده می شود. نگاه کردن به نظام تولید فرش ایرانی در گذشته نیز چنین تصویری را به ذهن تداعی می کند. فرآیند پشم چینی و پشم ریسی، تهیه مواد اولیه رنگ و خود عمل رنگرزی، تهیه و ساخت ابزار فرشبافی، طراحی و بافت، داد و ستد فرش و همین طور، رنگبری و رفوگری، همه و همه گرچه توسط افراد و واحدهای مختلف و جداگانه ای صورت می گرفته اند اما از چنان حدی از انسجام و یکپارچگی برخوردار بوده اند که فرش ایرانی توانسته تا امروز دوام بیاورد. گویی در نظام سنتی و پیش از صنعتی شدن فرشبافی، کل جامعه به مثابه یک نظام یا کارخانه فرشبافی عمل می کرده است. به همین رو شاید بتوان گفت که فرش، جزء معدود صنایع دستی کشورمان است که چنین حجمی از اشتغال را ایجاد کرده و تولید آن، ابعادی به این وسعت دارد. این یادداشت، گذری بر برخی مشاغل ایجاد شده پیرامون فرش خواهد داشت.

حرف اول - در گذشته های نه چندان دور تصور می شد که در یک فرآیند ارتباطی،آنچه اتفاق می افتد ساختن یک پیام توسط فرستنده و فرستادن آن از طریقی به گیرنده است،گیرنده ای که آن را مانند یک محصول کادوپیچ شده تماما گرفته، بازش کرده و عینا درکش می کند ولی امروز کارشناسان معتقدند فرآیند ارتباط به همین سادگی ها هم اتفاق نمی افتد به این معنی که یک فرستنده،در متن فرهنگی خود و با توجه به نشانه های آن،پیامی را ساخته،بسته بندی کرده و برای فرستنده می فرستد.آنها می گویند در این بین حتی اگر از تاثیر پارازیت های محیطی و نیز خود وسیله انتقال پیام بر پیام،صرف نظر کنیم نمی توانیم منکراین قضیه شویم که فرستنده،انسانی است با متن فرهنگی خاص خود که شامل سن و جنس و قومیت و طبقه اقتصادی و تحصیلات و... است و گیرنده نیز انسان دیگری که احتمالا متعلق به متن دیگری است.حتی در یک متن فرهنگی مشابه نیز ممکن است یک پیام،معنای واحدی برای دو نفر نداشته باشد چرا که هرکدام از آن ها تجربیات خاص خود را در زندگی دارند که بر چگونگی درکشان از پیام تاثیر می گذارد.مثالی که در اینجا اغلب آورده می شود این است که یک کشاورز،یک نقاش،یک عاشق،یک انسان گرسنه و یک کشیش همه یک جور به سیب نگاه نکرده و برداشت واحدی از آن ندارند چرا که به قولی هرکسی از ظن خود آن را به خاطر می آورد.بنابراین هزار و یک عامل در تفسیر پیام های دریافت شده موثرند که یکی از مهمترین آنها "جنسیت" است.عاملی که این مقاله قصد دارد چارچوبی جهت بررسی تاثیر آن بر فضای روزنامه نگاری قزوین ارائه دهد؛فضایی که این روزها شاهد حضور بیشتر زنان است.اگر قبول داشته باشیم که جنسیت های متفاوت،امکان تجربه همه چیز به شیوه ای متفاوت را ایجاد می کند پس باید بپذیریم که حضور پررنگ زنان در عرصه روزنامه نگاری قزوین نمی تواند بر این فضا بی تاثیر باشد.در این مقاله ابتدا به توضیح نتایج بررسی های علمی در این خصوص پرداخته و سپس با استفاده از تجربیات دوران روزنامه نگاری خودماین بحث را نتیجه گیری می کنم.

رفتن به کوه و دشت و صحرا سابقه ای دیرینه دارد اما آنچه را اهالی علوم اجتماعی با عنوان پیک نیک می نامند، به فعالیتی فراغتی در دوره صنعتی شدن جوامع و پس از آن اشاره دارد که عده ای از آن با عنوان "نوعی همزیستی مسالمت آمیز در فضای باز یاد" می کنند. فعالیتی که غالبا در فضایی سازمان نیافته انجام می شود. برخی از پژوهشگران به چگونگی سازمان دهی فضا توسط انسان، در چنین نمونه هایی علاقمند هستند. از نظر این گروه فاصله و فضا در روابط انسانی، موضوع مهم و قابل توجهی است. این پژوهشگران علاقمندند بدانند چگونه ما بدون آنکه آموزشی دیده باشیم می توانیم در یک صف، در مترو، در اتوبوس، در پیاده روها و یا هر مکان دیگری کنار هم بایستیم، بنشینیم و یا راه برویم و این رفتاها، تنش و مشکلی در روابط انسانی به وجود نیاورند. بعضی موارد و در برخی فضاها، فاصله ها بر ما تحمیل شده و یا به صورتی مستقیم به ما یادآوری می شوند، مثلا در مدرسه، نوع چیدمان صندلی ها و نیز اعمال نظر معلم است که فاصله بین افراد را تنظیم می کند اما در برخی فضاها که فاقد هرگونه نشانه فیزیکی یا ناظر خارجی تعیین کننده فاصله هستند فاصله ها چگونه حفظ می شوند؟ برای مثال در یک پیک نیک، ما چه طور می فهمیم که کدام نقطه از این فضای طبیعی مال ماست، آن را چه طور انتخاب کرده و چگونه مرزهای ان را به دیگران اعلام می کنیم؟ آیا همه این فرآیندها برمبنای یکسری فعالیت های فردی و خلاقانه و تصادفی صورت می گیرد؟ پژوهشگران معتقدند بدون شک، قواعدی در این دست از رفتارهای انسانی وجود دارد که هرچند هیچ کس و هیچ نهادی مشخصا به آموزش آنها نمی پردازد اما انسانها در جریان اجتماعی شدن بصورت ناخودآگاه آن را می آموزند. این قواعد از فرهنگی به فرهنگ دیگر متفاوت است. هدف این نوشتار، نشان دادن این مسئله است که افراد در یک فضای پیک نیکی چگونه و با کمک چه ابزاری، فاصله خود با دیگران و به عبارت دیگر، مرزهای ان را مشخص می سازند؟

کارشناسان مسائل کودک می گویند ادبیاتی که ما با استفاده از آن با کودکمان وارد تعامل می شویم می تواند رفتارهای بعدی او را تحت تاثیر قرار دهد. آنها پیشنهاد می کنند که در صحبت با بچه ها به جای استفاده از ساختار جمله های منفی مانند "این کار را نکن" از ساختار جمله های مثبت مانند "بهتر است این کار را بکنی" استفاده نماییم، چرا که جمله اول، علاوه بر آنکه از نظر روانی کودک را برآشفته و وادار به دافعه می سازد از نظر عملی نیز راهکاری برای تغییر رفتارش به او نمی دهد ولی در عوض، جمله دوم هم نرم تر است و هم راهکار مشخصی برای کار درست در اختیار او می گذارد. اشکال بسط یافته ای از این سیاست می تواند در تصمیم گیری های شخصی و حتی سیاستگذاری های کلان اجتماعی ما موثر باشد، مثال واضحی از این تاثیر، مسئله نظارت بر بازی های رایانه ایست. بر سر اینکه این بازی ها تهدیدهای بسیاری را در کنار فرصت های بالقوه شان دارند امروز دیگر اختلاف نظری وجود ندارد اما این موضوع که چه طور باید با این تهدیدها مقابله کرد همچنان موضوع مناقشه است.