رده بندی یا طبقه بندی، یعنی قرار دادن عناصر شبیه به هم در یک گروه، گروهی که ویژگی های تقریبا مشترکی با هم دارند و همین ویژگی ها باعث تمایز آنها از سایر گروه ها می شود. با شنیدن این مفهوم، بسیاری یاد لینه می افتند که نظام رده بندی او از موجودات زنده در زیست شناسی بسیار مشهور است و یا مندلیف که جدول رده بندی عناصر شیمیایی را طراحی کرد. رده بندی در علم، با نظم دادن به انبوهی از داده های بی نظم در ذهن انسان، مطالعه ویژگی های هر رده و تفاوت هایش با سایر رده ها را امکان پذیر ساخته و در نهایت، به فهم بهتر پدیده ها و عناصر کمک می کند. اما آیا رده بندی تنها مختص به علوم طبیعی است؟ در جوامع مختلف و نظام های اجتماعی شان نیز ردپایی از مفهوم رده بندی را می توان یافت. برای مثال، جوامع هندواروپایی از دیرباز دارای ساختار طبقاتی سه گانه ای در بطن خود بوده اند که فرد فرد جامعه را در یکی از سه رده کلی روحانیون، جنگجویان و کشاورزان جای می داده است. بنابراین ذهن انسان از دیرباز، نیاز و همچنین علاقمندی خاصی به مفهوم رده بندی داشته است. ما در زندگی فرهنگی و اجتماعی خود در چه مواقعی از رده بندی استفاده می کنیم، چگونه و چرا؟ این یادداشت سعی دارد گذری بر این مسئله داشته باشد.

زمزمه های رده بندی سنی بازی های رایانه ای زمانی مطرح شد که کیفیت این بازی ها از نظر فنی و تکنولوژیکی افزایش چشمگیری یافت به طوری که بسیاری از صحنه های خشن به وضوح قابل درک بوده و تاثیرات فردی و اجتماعی بسیاری بر ذهن بازیکنان کودک و نوجوانان می توانستند بگذارند، تاثیراتی که تصور می شد با بازی های پیش از خود قابل مقایسه نیست. در این زمان، کشورها درصدد یافتن راهی برای کاهش آسیب های این دست از بازی ها برآمدند. نتیجه ای که از این تاملات حاصل شد رده بندی بازی های رایانه ای برمبنای شاخص سن بود. طرح رده بندی سنی بر این نکته تاکید داشت که به جای ممنوع کردن بازی ها (آن هم در شرایطی که این بازی ها به طور گسترده ای توزیع می شوند و امکان ممنوع سازی واقعی آنها وجود ندارد) از قرار گرفتن بازی های پرخطر در اختیار مخاطبان کم سن و سال جلوگیری نموده و با درج رده های سنی بر جلد بازی ها، به نوعی خود بازیکن و خانواده اش را به یک اهرم نظارتی برای مصرف درست بازی ها تبدیل سازیم. در این بین ابتدا آمریکا، سپس کره و ژاپن و درنهایت اروپا و استرالیا نظام هایی را برای رده بندی بازی های رایانه ای خود طراحی و اجرا کردند. این یادداشت سعی دارد به معرفی مختصر این نظام ها جهت آشنایی ذهنی مخاطبان ایرانی با آنها بپردازد.

یکی از دلایلی که عده ای از کارشناسان، توریسم را یک"صنعت" می نامند این است که موفقیت آن، در گرو فعالیت واحدهای مختلفی است. واحدهای حمل و نقلی، مترجمین و راهنماهای تور، مسئولین ساختمان های باستانی، تولیدکنندگان و فروشندگان صنایع دستی و... از جمله واحدهایی هستند که در صنعت توریسم فعال می شوند. واحدهایی که هرکدام با انجام کار خود درحقیقت، بخشی از کلیت کار نهایی را انجام می دهند. تمامی این فرآیندها نیز با نظم خاصی انجام می شود، نظمی که بیشتر در صنعت و فرآیند تولید کارخانه ای دیده می شود. نگاه کردن به نظام تولید فرش ایرانی در گذشته نیز چنین تصویری را به ذهن تداعی می کند. فرآیند پشم چینی و پشم ریسی، تهیه مواد اولیه رنگ و خود عمل رنگرزی، تهیه و ساخت ابزار فرشبافی، طراحی و بافت، داد و ستد فرش و همین طور، رنگبری و رفوگری، همه و همه گرچه توسط افراد و واحدهای مختلف و جداگانه ای صورت می گرفته اند اما از چنان حدی از انسجام و یکپارچگی برخوردار بوده اند که فرش ایرانی توانسته تا امروز دوام بیاورد. گویی در نظام سنتی و پیش از صنعتی شدن فرشبافی، کل جامعه به مثابه یک نظام یا کارخانه فرشبافی عمل می کرده است. به همین رو شاید بتوان گفت که فرش، جزء معدود صنایع دستی کشورمان است که چنین حجمی از اشتغال را ایجاد کرده و تولید آن، ابعادی به این وسعت دارد. این یادداشت، گذری بر برخی مشاغل ایجاد شده پیرامون فرش خواهد داشت.

گستردنی هایی که زیر پا انداخته می شوند در ایران، انواع مختلفی دارند که شناخته شده ترینشان فرش است. همین فرش نیز در مناطق مختلف ایران، تفاوت هایی با هم دارد، تفاوت هایی که گاه از نقش و رنگ فراتر رفته و شیوه بافت را نیز دربرمی گیرند. به عنوان مثال می توان از قالی بیجار نام برد که یکی از انواع قالی کردستان است. مهمترین ویژگی و وجه تمایز این قالی با قالی های سایر مناطق کشور، در ساختار متراكم بافت آن است. این قالی به گونه ای بافته می شود که محصول نهایی، بسیار ضخیم و محکم بوده و از این رو قابل تا کردن نیست. در بافت این قالی، علاوه بر دو پود نازک معمول در فرش بافی، پود محکمی نیز به بافت فرش اضافه می شود. سابقا این فرش ها "لول" نامیده می شدند. از دیگر فرش های مشهور این منطقه می توان به نوعی از دست بافته های ایلات و عشایر و نیز روستاییان کُرد اشاره کرد که "خرسک" نامیده می شود. خرسک ها، فرش های ضخیم پشمی هستند که پرزهایی بلند دارند و بسیار سنگین هستند.
گذشته از این تنوعات، فرش در ایران، هم خانواده های دیگری هم دارد که رنگ و بوی محلی بیشتری دارند و به میزان قابل توجه تری توانسته اند اصالت خود را در طرح و رنگ و شیوه بافت، حفظ کنند. از جمله این گستردنی ها می توان به گبه، گلیم و نمد اشاره کرد.