• مقدمه • وجه تسمیه یا خواستگاه اقوام نیز مانند دیگر پدیده‌های انسانی در گذر زمان دستخوش تغییراتی از جمله در نام خود می‌شوند اما اولین اشاره‌ها به لرها را می‌توان در متون تاریخی و جغرافیایی قرن 4 ه‍.ق. در واژه‌هایی مثل "اللّریه"، "لاریه"، بلاد اللور" و "لوریه" یافت. با این حال برای یافتن اولین اظهار نظرها پیرامون وجه تسمیه لر باید تا قرن هشتم پیش آمد. حمدالله مستوفی در تاریخ گزیده می‌نویسد: "در زبده التوارخ آمده است که وقوع [این اسم بر آن] قوم، بوجهی گویند از آن است که که در ولایت مانرود دهی است که آن را "کُرد" خوانند و در آن حدود، بندی که آن را به زبان لُری "کول" خوانند و در آن بند، موضعی که آن را " لُر" خوانند. چون اصل ایشان از آن موضع برخاسته‌اند، از آن سبب ایشان را لُر خوانده‌اند. وجه دوم آن که به زبان لُری کوه پر درخت را لِر گویند، بکسر راء. به سبب ثقالت ری کسره لام را به ضمه بدل کردند و لُر گفتند. وجه سیوم آن که شخصی که این طایفه از نسل اویند، لُر نام داشته است .قول اول درست‌تر می‌نماید و هر چیز که در آن ولایت نبود به زبان لُری نام ندارد و به مجاز از نقل زبانی دیگر نامی بر آن اطلاق کرده‌اند." منیورسکی می گوید که اگر بخواهیم اصطلاح لر را مشتق از کلمات ایرانی بدانیم می توان لر را ماخوذ از "لهراسب" دانست و ادامه می دهد که یوستی در نامنامه ایرانی می گوید، لُر می تواند مشتق از کلمه فارسی Rudhro به معنای قرمز باشد.

مقدمه : دریا،رود،جنگل،شالیزار،کوه . این ها عناصری هستند که انسان را به یاد گیلان می اندازند.منطقه ای با مردمی که تاریخ و زبان و لباس و مناسک و باورها و حتی غذاهای خاص خود را دارند.موسیقی نیز یکی از مجموعه نظام های فرهنگی است که کلیتی به نام گیلان را بازنمود می کند.ترانه هایی که کودکان در بازی هایشان می خوانند،لالایی های مادران و آواز زنان شالیکار از فراسوی جلگه های گیلان و صدای سرنا و کمانچه در مراسم شادی و کرنا در روزگاران غم و هزاران نغمه و نغمه و نغمه دیگری که از مردمان گیلان زمین و در گوشه گوشه این سرزمین می توان شنید.ازکوه نشینان طالشی در غرب تا گیله مردان جلگه نشین و دیلیمیان کوه نشین در شرق.جذابیت همه آنها تا حدی است که ابولحسن صبا(یکی از بزرگترین موسیقیدانان معاصر ایران) چندین قطعه از موسیقی مردم دیلمان را اقتباس کرده و انها را از مجموعه موسیقی اقوام ایرانی به مجموعه موسیقی دستگاهی ایران افزوده است.

- حرف اول: در جنوب کوه الوند و در گوشه ای از استان همدان،منطقه ایست که مردم آن به زبان های فارسی،لری،لکی،کردی و مخلوطی از این ها صحبت می کنند.این سرزمین،مدفن یکی از پیامبران بنی اسرائیل به نام "حبقوق" است که نامش در تورات هم ذکر شده است.این شهر همچنین آرامگاه یکی از شعرای نامی ایران به نام "رضی الدین آرتیمانی" است که ساقی نامه او با مطلع: "الهی به مستان میخانه ات به عقل آفرینان دیوانه ات" از مهمترینن ساقی نامه های ادبیات فارسی محسوب می شود.این سرزمین که "تویسرکان" نام دارد از دیرباز جزء بزرگترین صادرکننده های گردوی کشور بوده است.آنچه در ادامه می آید گذری بر مراسم مربوط به عید نوروز در این خطه از ایران است.

زمانی که برای دیدار از یک موزه آثار هنری می رویم، چشمان ما آماده دیدن چیزی است که آن را "اثر هنری" می نامیم اما بی شک موارد بسیاری در زندگی روزمره پیش می آید که از کنار اثر هنری ارزشمندی بگذریم و هیچ توجهی به آن نداشته باشیم. حقیقت آن است که مرز میان هنر و غیر آن، آنچنان که ممکن است در اولین نگاه به نظر برسد مشخص نیست. این عدم تمایز، به لحظه و شرایط پیدایش هنر باز می گردد؛ جایی و زمانی که همزمان نطفه هنر، صنعت و باورهای زندگی امروز ما شکل گرفته است. از همین روست که تمامی پژوهش هایی که به مطالعه در اعماق آثار هنری می پردازند در جایی از پژوهش، به باورها و اسطوره ها می رسند. هنر ایرانی جلوه های متعددی دارد و فرش یکی از پرکاربردترین مصادیق آنهاست. آنچه در فرش به عنوان یک اثر هنری بیش از سایر ویژگیهایش مورد توجه قرار می گیرد؛ طرح ها و نقش و نگارهای آن است. طرح در کنار رنگ و بافت فرش، بیشتر به عنوان شاخصی برای تشخیص هویت آن به کار می رود، اما این طرح ها می توانند به عنوان زبانی نیز در نظر گرفته شوند که با ما از گذشته های دور سخن می گوید. در این مختصر با استناد به متونی از جمله مقاله دکتر نازیلا دریایی، به بازخوانی نقش های فرش ایرانی از منظر اسطوره شناسی خواهیم پرداخت.