وبلاگ

گرچه برای قبول شدن در کنکور ارشد خیلی تقلا کردیم، گرچه از بین ده نفر ظرفیت قبولی در سراسر کشور، نام هر دویمان درآمد و این، خوش‌شانسی بزرگی است،

گرچه انسان‌شناسی، همان رشته‌ایست که هر دو دوستش داریم ولی در بعضی لحظه‌ها مثل الان واقعا از فردا می‌ترسم. رشته ما برای خودمان و بقیه انسان‌ها درس‌های مهمی دارد که فهم زندگی و مدیریت آن را راحت‌تر می‌سازد ولی، با آن نمی‌توان مغازه زد و مفاهیم و محصولات انسان‌شناسانه به رهگذران فروخت! باید به مردمت ببخشی. عمده کارفرمای اقتصادی ما دولت است و اگر  به هر دلیلی ، او ما را نخواهد یا ما او را، ماندن در اینجا سخت خواهد شد. خیلی وقت‌ها مثل الان وسوسه می‌شوم برای رها کردن این راه، راهی که بسیار مشتاق رفتنش نیز هستم...

چند روز پیش توی بنگاه، بحثی بر سر این طرح تمرکززدایی دولت و انتقال بخش‌هایی از پایتخت به شهرهای دیگر از جمله قزوین درگرفت. آن موقع من یک کلام ایستادم که این طرح، عملی نیست و استدلالم هم ظرفیت‌های استان‌ها و امور زیربنایی ساده‌ای مثل خیابان و مسکن برای پذیرش سیل جمعیت جدید بود. چند روز پیش که برای پرتودرمانی بابا بهرام همراهش به تهران رفتم کلی بیمار دیدم که از شهرهای مختلف کشور آمده بودند، یکی‌شان که خیلی داد مرا درآورد خانمی بود که برای درمان سرطان سینه، از آبادان می‌امد. یک ماهی بود که در اطراف کرج، میهمان یکی از اقوامشان بود و هزینه کرایه هر روزش تا بیمارستان بعثت تهران، 10000 تومان می‌شد، حالا بماند که تکه‌تکه و با چه عذابی خودش را به بیمارستان می‌رساند. چند میلیون هزینه بیمارستان بهم ماند که وقتی  در جواب سوالش مبلغ را گفتم، سقف دنیا روی سرش خراب شد! تعریف می‌کرد که بیمارستان آبادان این دستگاه را ندارد، بیمارستان اهواز هم آن‌قدر شلوغ است که حالاحالاها نوبتت نمی‌شود. می‌گفت که در بیمارستان اهواز، به دلیل اینکه تخت خالی نداشته‌اند چند جلسه شیمی‌درمانی را سرپایی و نشسته  یک روی صندلی، انجام داده است! شنیدم که گاز لوله‌کشی ندارند و آب خوردن را هم باید بخرند و... یاد بحث توی بنگاهمان افتادم و با خودم گفتم حالا ترافیک و خانه بماند، این جمعیت تهرانی مگر حاضر می‌شوند قید این امکانات تهران را بزنند؟ حق هم دارند خوب، زندگی عزیز است...

سال‌هاست همه کفش‌هایم یک‌شکلند، آخرین بار حامد پرسید: "چرا مدل‌های دیگه‌ای رو انتخاب نمی‌کنی؟"بلافاصله گفتم:"کفشی رو می‌خوام که هم بشه باهاش دوید و هم راحت پوشید و درش آورد." پرسید:"مگه تو چند بار در روز می‌خوای اونا رو بپوشی و دربیاری؟" مکثی کردم، خنده‌ام گرفت:"آخه تو اون روزای خبرنگاری..."خوب که نگاه می‌کنم هنوز خیلی چیزها ازآن روزها باقی مانده گرچه خیلی چیزهایش هم رفته است. بعضی تجربه‌ها و ارتباط انسان با آنها مثل ژن‌هایی می‌ماند که از والدینت در تمام وجودت می‌ماند برای همیشه، حتی اگر در چهره‌ات هم نمودی نداشته باشد!

یکی نیست از این آقا که خودش همیشه مدعی عضویت در جامعه علمی کشور است بپرسد، با سالی دو میلیون تومان شهریه دانشگاه دولتی برای هر نفر، با سالی یک یک میلیون تومان هزینه خوابگاه متاهلی، با اقساط ماهانه وام ازدواج و انواع قبض‎‌های زرد و نارنجی و آبی چه‌طور می‌شود دانشجویی کرد؟ به‌طور متوسط فقط ماهی 500 هزار تومان، خود شما مستقیما سر همین چند قلم دارید از دانشجو می‌گیرید! می‌دانم خود شما هم به همین شیوه درس خواندده‌اید ولی حرف من  آنست که محصول نهایی چنین دانشجویی کردنی، چنان دکتر شدنی است و این، خود فاجعه است. باز صد رحمت به صداقت دانشگاه آزاد!